4.3 Screening op basis van risicofactoren versus universele screening
Screening op basis van risicofactoren
In Nederland wordt er geadviseerd om een rectovaginale kweek uit te voeren wanneer een zwangere de volgende risicofactoren heeft:
- Dreigende vroeggeboorte (weeën of gebroken vliezen). Meer over dreigende vroeggeboorte lees je in dit artikel.
- Gebroken vliezen
- Als de vliezen zijn gebroken vóór 37 weken zwangerschap is het advies om direct een rectovaginale kweek uit te voeren;
- Als de vliezen spontaan zijn gebroken ná 37 weken zwangerschap is het advies om na 24 uur een rectovaginale kweek uit te voeren; er wordt dan gesproken van langdurig gebroken vliezen. Meer daarover lees je in het artikel Langdurig gebroken vliezen.
Een rectovaginale kweek bij 35-37 weken zwangerschap kan worden overwogen bij:
- Een positieve rectovaginale kweek op GBS in een eerdere zwangerschap
- Als een eerder kind is behandeld voor een early-onset neonatale sepsis/meningitis zonder bekende verwekker waarbij sprake was van noodzaak tot kunstmatige beademing en/of circulatoire ondersteuning.
Het stroomdiagram uit de richtlijn vind je hier.
Dit beleid wordt in 25 landen wereldwijd toegepast, waaronder: Nederland, Verenigd Koninkrijk, Ierland, Noorwegen, Zweden, Finland, IJsland, Saoedi-Arabië, Zuid-Afrika, Thailand, de Filippijnen en Nieuw Zeeland (Le Doare et al., 2017).
Universele screening
Bij universele screening wordt bij elke zwangere vrouw een rectovaginale kweek uitgevoerd bij 35-37 weken middels een rectovaginale kweek.
Deze benadering wordt geadviseerd door de WHO. Universele screening vindt plaats in 60 landen wereldwijd, waaronder de Verenigde Staten, Canada, Mexico, Brazilië, Chili, Argentinië, Frankrijk, Duitsland, Spanje, Portugal, Australië en Japan (Le Doare et al., 2017).
In sommige landen worden zwangeren naast de screening bij 35-37 weken ook aan het begin van de zwangerschap getest op asymptomatische bacteriurie en als de urine positief test op GBS, wordt ook antibioticaprofylaxe tijdens de baring geadviseerd. Dit beleid wordt gezien op sommige plekken in de Verenigde Staten en Canada. Dit staat niet vastgelegd in richtlijnen, althans, niet in het advies van de WHO of de Amerikaanse of Canadese richtlijn, mogelijk wel in regionale richtlijnen (ACOG, 2019; Verani et al., 2010).
