Er zijn twee manieren waarop de aanwezigheid van GBS kan worden getest: de rectovaginale kweek en de urinekweek.
Rectovaginale kweek: vagina/rectum- of perineumswab
Deze test kan worden afgenomen door een zorgverlener, maar de zwangere kan deze test ook zelf afnemen. De test gaat als volgt:
- Een soort lange wattenstaaf wordt ongeveer 5 cm in de vagina ingebracht en eenmaal rondgedraaid;
- Daarna wordt de wattenstaaf ofwel alleen langs het perineum gehaald of ook kort in de anus ingebracht;
- De ‘wattenstaaf’ wordt dan in een buisje met vloeistof geschroefd, waarna deze naar het laboratorium gaat, waar het materiaal gekweekt wordt en getest wordt op de aanwezigheid van GBS.
- De uitslag is meestal binnen 2-3 dagen bekend.
- In sommige ziekenhuizen kan ook een sneltest worden uitgevoerd, de uitslag is dan meestal binnen 2 uur bekend.
Wanneer de test positief is voor GBS, wordt dit GBS-dragerschap genoemd. De Nederlandse richtlijn gebruikt de term GBS-kolonisatie bij een positieve rectovaginale kweek op GBS.
Urinekweek
Als er een (vermoeden op een) urineweginfectie bij de zwangere is, kan er middels een urinekweek worden bekeken of GBS in de urine aanwezig is. In sommige landen wordt de urine van de zwangere ook aan het begin van de zwangerschap getest op ‘asymptomatische bacteriurie’: op de aanwezigheid van Groep B Streptokok zónder symptomen van een urineweginfectie. In Nederland wordt dat niet (standaard) aangeboden.
Wanneer deze test positief is voor GBS, wordt vaak ook de term GBS-kolonisatie gebruikt. De Nederlandse richtlijn spreekt van ‘ernstige kolonisatie’ bij een positieve urinekweek op GBS.
Wat belangrijk is om te weten bij het testen: GBS komt en gaat (Young et al., 2011). Dat GBS ten tijde van de test aanwezig is, betekent niet dat deze een paar weken later nog steeds aanwezig is, en andersom.
