Een vaginale kweek is een onderzoek waarbij slijm of ander materiaal weg wordt gehaald bij de vagina, en soms ook de anus. Dit weefsel wordt in een laboratorium onderzocht.

Wanneer wordt een vaginale week gedaan?

Een vaginale kweek wordt alleen gedaan op indicatie. Dat wil zeggen dat er klachten zijn die wijzen op een onderliggend probleem, zoals: 

  • GBS is een afkorting voor Groep B Streptokokken. Het is een bacterie die bij veel mensen van nature voorkomt in de darmen, baarmoedermond of vagina. Bij ongeveer 1 op de 5 (20%) van de zwangeren is deze bacterie aanwezig. Pasgeborenen kunnen ernstig ziek worden van een GBS-bacterie. Bij zwangeren met risicofactoren zoals langdurig gebroken vliezen of een dreigende vroeggeboorte kan de zorgverlener adviseren te testen op GBS. Dit gebeurt door een vaginale kweek af te nemen (NVOG, 2017)
  • Fluor vaginalis is ongewone vaginale afscheiding. Vaginale afscheiding hoort vloeibaar, doorzichtig of wit te zijn. Bij fluor vaginalis is de afscheiding vaak anders qua hoeveelheid, geur en kleur. Ook kunnen er klachten zijn: jeuk, roodheid en pijn. De fluor vaginalis kan veroorzaakt worden door bacteriële vaginose. Bepaalde bacteriën hebben dan de natuurlijke balans in de vagina verstoord. Er kan ook sprake zijn van een infectie met de schimmel candida of een soa (NHG, 2016). 
  • Een seksueel overdraagbare aandoening (soa), ook wel een geslachtsziekte genoemd. Er zijn veel verschillende soorten geslachtsziekten. Bij klachten rondom de vagina wordt een uitstrijkje gedaan. Door het op kweek zetten van de bacteriën kan onderzocht worden of er sprake is van een soa en om welke soa het gaat (www.soaaids.nl).

Hoe gaat een vaginale kweek?

  • Bij een GBS-kweek gaat de zorgverlener met een wattenstaafje langs de vagina en endeldarm van de zwangere. Het materiaal dat zo weggehaald wordt, kan in het laboratorium worden onderzocht op GBS. .
  • Als een zwangere last heeft van fluor vaginalis kan op basis van het bekijken van de vagina en de vaginawand (met een speculum) vaak de oorzaak worden vastgesteld. Een pH-meting of aminetest van de afscheiding kan bacteriële vaginose bevestigen. Voor het uitsluiten van andere onderliggende oorzaken is soms een kweek of microscopisch onderzoek van de afscheiding nodig (NHG, 2016). 
  • Om een soa vast te stellen met klachten bij de vagina neemt de zorgverlener een uitstrijkje af. De zorgverlener opent de vagina iets met een speculum. Daarna wordt een wattenstaafje ingebracht en rondgedraaid. Het wattenstaafje gaat in een buisje voor onderzoek in een laboratorium. Een uitstrijkje kun je ook zelf doen door het wattenstaafje vaginaal in te brengen. Een speculum is dan niet nodig (www.soaaids.nl).