In steeds meer regio’s verplaatst de inleiding rondom 41/42 weken naar de eerstelijn. Zwangeren krijgen dan aangeboden dat (als de Bishop-score voldoende is) thuis de vliezen gebroken kunnen worden om te zien of dat de baring op gang brengt.
Als er nog onvoldoende ontsluiting is om thuis de vliezen te breken, is het in sommige regio’s ook mogelijk om in het ziekenhuis ‘een ballonnetje’ in de baarmoedermond te krijgen en daarmee naar huis te gaan. Het ballonnetje is een manier om de baarmoedermond te rijpen en daarmee ontsluiting te creëren, zodat daarna (thuis) de vliezen gebroken kunnen worden. Dit filmpje laat zien hoe het ballonnetje met een speculum wordt ingebracht. Wanneer het ballonnetje uitvalt is er meestal voldoende ontsluiting om de vliezen te kunnen breken. Na het breken van de vliezen wordt een bepaald aantal uur afgewacht: dit verschilt per regio.
Er is nog niet veel onderzoek naar deze manier van inleiden. In een klinische setting wordt namelijk meestal gekozen voor directe toediening van synthetische oxytocine na het breken van de vliezen.
Een Nederlands RCT (Rijnders, 2011) dat uitgevoerd werd tussen 2004 en 2008 onder 521 zwangeren, laat zien dat 85% van de zwangeren (in de groep die gerandomiseerd was voor het breken van de vliezen) binnen 12 uur na het breken van de vliezen weeën kreeg.
- 44% van de zwangeren waarbij de vliezen werd gebroken, had een baring zonder medische interventies in vergelijking met 32% van de zwangeren in de controlegroep (wiens vliezen niet werden gebroken).
- Er werd geen verschil gevonden in aantal keizersnedes, infecties en NICU-opnames. Het is een relatief klein onderzoek.
Twee Cochrane-reviews laten zien dat er te weinig onderzoeken zijn om een conclusie te kunnen trekken over (thuis) vliezen breken na 41 weken zwangerschap (Kelly et al., 2009; Bricker & Lukas, 2000).